OVER MIJ

Ik ben Chantal, 58 jaar en sinds kort werkzaam in de zorg na een aantal minder sterke keuzes in het leven...

Dan kan je je afvragen, waardoor werden deze keuzes beïnvloed?

Wat voor mij al van jongs af aan de kop op stak, waren chronische pijntjes en fysieke en emotionele ongemakken, die uit het niks opdoken en dikwijls op dezelfde manier weer verdwenen, maar jammer genoeg altijd terug keerden. Men kleeft daar een diagnose op waar men niets mee is, integendeel het voedt de frustratie en bevordert het blijven hangen in het ziek zijn en verhindert het ondernemen van actie. Ik krijg de toegekende term nog steeds moeilijk uitgesproken want ik wil het absoluut niet 'hebben'.

Door de jaren heen (ondertussen reeds 35 jaar lang), heb ik mij beredderd met alle mogelijke tools die voorhanden zijn (géén medicatie!) en daarmee kon ik blijven functioneren tot 2 jaar geleden...het licht ging uit, zero energie, totaal gesloopt.

Er was ook een lange periode waarin ik dacht dat het normaal was om altijd onrust te voelen.

Mijn hoofd draaide door, zelfs als ik gewoon stil zat of probeerde te slapen.

​

Misschien herken je dit ook wel:

​

• Lage rugpijn die steeds terugkomt, alsof je ruggengraat nooit helemaal kan ontspannen.

• Heup- en liesklachten die bewegen pijnlijk maken en een gevoel van blokkade geven.

• Een verstoord looppatroon: je stappen voelen zwaar, onhandig of instabiel.

• Kortademigheid of oppervlakkige ademhaling, alsof je nooit genoeg lucht binnen krijgt.

• Spanning in de kaken en tandenknarsen, nek- en schouderpijn die maar niet loslaat.

• Een opgezwollen, gespannen buik die hard aanvoelt, soms verward met darmproblemen.

• Bekkenpijn, menstruatieklachten of een verstoorde seksuele energie.

• Krampen in de benen, moeite met soepel bewegen, stijfheid bij opstaan.

• Spanning in de fascia en bindweefsels, waardoor het hele lijf strak en pijnlijk aanvoelt.

• Een constante staat van onrust, alsof er altijd “iets” mis kan gaan.

• Een gevoel van alertheid, hyperwaakzaamheid: altijd scannen of je wel veilig bent.

• Angstgevoelens, paniekaanvallen of een onverklaarbaar gevoel van dreiging.

• Innerlijke druk: het gevoel altijd te moeten presteren, nooit genoeg te doen.

• Niet kunnen ontspannen, zelfs niet tijdens vakantie, massage of meditatie.

• Het gevoel “niet thuis” te zijn in je eigen lichaam, afgesneden van zachtheid of veiligheid.

• Diep weggestopte emoties die onverwachts opkomen: huilbuien, woede-uitbarstingen of intens verdriet.

• Emotionele verdoofdheid: alsof je gevoelens afgevlakt zijn om pijn te vermijden.

• Vermoeidheid die niet oplost door slapen of rusten, omdat het zenuwstelsel nooit écht ontspant.

• Prikkelbaarheid, een kort lontje, boosheid zonder duidelijke reden.

• Concentratieproblemen: moeite om helder te denken, vergeetachtigheid, een mistig hoofd.

• Slaapproblemen: moeilijk in slaap komen, vaak wakker worden, nachtmerries.

• Overweldigd raken door kleine prikkels, alsof het systeem alles tegelijk moet verwerken.

• Een zenuwstelsel dat gevangen blijft in de vecht-vlucht-stand: altijd spanning, altijd klaar om te reageren.

• Burn-outverschijnselen of depressieve gevoelens, voortkomend uit jarenlang op “aan” staan.

• Een gevoel van machteloosheid en wantrouwen naar het leven: alsof ontspanning simpelweg niet bestaat.​

​

Je agenda is leeg, maar je hoofd zit nog steeds vol.

Rust nemen voelt ongemakkelijk, alsof je “achterloopt”.

Je grijpt naar scrollen of Netflix, maar voelt je daarna alleen maar uitgeput.

Je lijf voelt moe, maar komt niet écht in ontspanning.

Lange tijd dacht ik: “Zo ben ik nou eenmaal. Iemand die altijd maar doorgaat.”

Maar dat bleek geen karaktertrek. Het was mijn zenuwstelsel dat bleef hangen in overlevingsmodus.

​

Yoga  & meditatie hebben me geleerd dat je je lichaam en geest opnieuw kunt trainen.

Niet door méér te doen, maar juist door te vertragen.

Door bewust te ademen.

Door even stil te zijn.

Door je zenuwstelsel te laten voelen: “Het is veilig, je mag loslaten.”

Dat ene besef veranderde zoveel.

Mijn energie kwam terug. Mijn hoofd werd lichter. Ik voelde me weer verbonden met mezelf én met de mensen om me heen.

En het mooiste? Dit is voor iedereen mogelijk.

Het hoeft niet ingewikkeld of zweverig te zijn. Het begint vaak al met een paar minuten per dag op de mat.

​​​

Luister naar je lichaam, wordt altijd maar gezegd...maar wat hoor je dan?

Het lichaam wil niet praten, het wil ontladen!

Maar hoe leren we nu loslaten en wat/waar laten we dan juist los?

Het antwoord ligt bij de psoas...

​

De psoas is niet zomaar een spier.

Het is de diepst gelegen kernspier van ons lichaam, die loopt van de lendenwervels door het bekken naar de bovenbenen.

Maar meer nog dan dat: de psoas is de spier van de ziel, de plek waar trauma, angst en oude overlevingsmechanismen zich vastbijten.

De psoas is daarmee veel meer dan een spier.

Het is een geheugenbank van trauma.

Wanneer hij verkrampt, trekt hij niet alleen je lichaam scheef, maar ook je emoties en je psyche.

Waarom raakt de psoas zo gespannen dat al deze klachten zich manifesteren?

​

De oorzaken zijn vaak een mix van fysieke belasting, veel zitten of verkeerde houding, maar vooral ook emotionele stress en trauma. Elke keer dat je lichaam gevaar heeft gevoeld, elke keer dat je je niet veilig voelde, verkrampt de psoas reflexmatig. En als dat te vaak gebeurt, vergeet je lichaam hoe het loslaten moet. 

Kleine of vergeten emotionele wonden groeien vaak uit tot de grootste mentale blokkades.

Als mensen het woord trauma horen, denken ze vaak aan iets dramatisch, schokkends of levensbedreigends.
Het begrip trauma is véél ruimer dan dat.
Soms gaat het niet om wat er gebeurd is, maar net om datgene wat er ontbrak.

- Een tekort aan moeder- of vaderliefde in de kindertijd.
- Zich niet gehoord of gezien hebben gevoeld.
- Vaak afgewezen of vernederd of gepest worden.
- Relaties waarin men op een respectloze manier behandeld werd.

Die innerlijke stem die blijft herhalen dat men niet goed genoeg is, omdat iemand anders dat ooit in ons onderbewustzijn heeft geplant.

Dergelijke ervaringen laten sporen en littekens na. Niet altijd zichtbaar omdat we geleerd hebben om ze te verdringen.
Sporen die wel voelbaar zijn in onze manier van denken. In ons zelfbeeld. In onze keuzes. In ons gedrag. In relaties.
Bovendien zijn onverwerkte emoties zeer belastend voor ons lichaam en ons immuunsysteem. Vroeg of laat zullen ze onvermijdelijk hun uitweg vinden via allerlei kwalen of zelfs ernstige ziekten.

Het hoeft niet altijd over iets dramatisch te gaan. Limiterende overtuigingen die zich on ons onderbewustzijn hebben vastgezet bepalen ons leven en onze toekomst.
Zonder dat we het beseffen, kunnen oude emotionele wonden verantwoordelijk zijn voor een gebrek aan zelfvertrouwen, faalangst, zelfkritiek, uitstelgedrag en het zoeken van een toevlucht in allerlei slechte gewoonten of zelfs verslavingen.

Als men écht  wil evolueren naar een betere versie van zichzelf,
dan is het essentieel om eerst die onderliggende oorzaken op te ruimen.
Je kunt geen stevig huis bouwen op een zwakke fundering waar nog puin ligt van het verleden.

​

Tijd voor actie dus en omdat echte, blijvende verandering niet ontstaat uit motivatie of positieve gedachten alleen. Het vraagt een diepe innerlijke reset – en die bereik je niet alleen. Anders was die transformatie er al lang geweest.

Mijn intensieve en gepersonaliseerde 1-op-1 coachingtraject van 3 maanden is geen luxe. Het is een noodzaak als jij écht vooruit wil in je leven, eindelijk wil doorbreken en de beste versie van jezelf worden, zonder de kwaaltjes en de pijn.

Of hoe passie een missie werd ook om anderen te helpen naar persoonlijke groei!